دفتر شعر يه جوان

روياي تو

محمد جعفر مهديان — Sun, 15 Jun 2008 13:47:00 GMT

روياي با تو بودن را

نمي توان نوشت

نمي توان گفت

و حتي نمي توان سرود

با تو بودن قصه شيريني است

به وسعت تلخي تنهايي

و داشتن تو فانوسي

به روشنايي هر چه تاريکي در نداشتنت

و .....

و من همچون غربت زداي

در آغوش بيکران درياي بي کسي

به انتظار ساحل نگاهت مي نشينم

و ميمانم تا ابد

و تا وقتي که شبنم زلال احساست

زنگار غم را از وجودم بشويد

بانوي دريايي من .

دلتنگي

محمد جعفر مهديان — Sun, 15 Jun 2008 13:45:00 GMT

نذاري فاصله ها

تو هجوم سايه ها

ميون غريبه ها

توي جاده ها

تو رو از من بگيرن

تو خودت خوب مي دوني

توي راه زندگيم

دلخوشم به بودنت

پس نكني يه كاري

تا نكنه فرق

بودنت يا نبودنت.

سرزمين عشق

محمد جعفر مهديان — Wed, 30 Jan 2008 18:30:00 GMT

توي سرزمين آبي چشات

مي كشم عكس قناري دلو

مي نويسم كه تو عاشقي

ولي

من در به در و قربوني تو

مي گم تو اين دشت خيال آرزويي

من فقط قلب پر آوازه ميخوام

از شرر هاي نگاه ناز تو

يه سبد از گلهاي آلاله مي خوام

مي خوام اينجا بشينم كنار تو

ببينم سيرت پاك و عزيزتو

پشت اون پرده اي كه رو قلبته

بِچِشَم آروم آروم مرامتو

مي خوام از روزي بگم كه اومدي

باز ميخوام بشنوم اون سلامتو

بشيني كنار من

با عشوه هات

باز با طعنه بگي سلامتو

باز مي خوام سر بذارم رو شونه هات

گوش بدم باز به اون صداي ناز

اشك هاي شادي كه از چشات مياد

پاك كني با دست هاي پر ادعات

دوست دارم دست گرمتو

بكشي آروم رو گونه هام

با طنيني كه بشينه بر دلم

دَرِ گوشم بگي تموم ميشه غصه هات

دوست دارم روز تولدم رو

كه بياري شاخه مهر و وفا

بدي دست مو

بكشي عكس منو

با قلم روي درخت عشق و وفا

نكنه روزي بياد و يادت بره

عزيزي تنها و غريب داري

از همون زبان پر مهر و وفا

بشنوم كه ديگه دوستم نداري

نه

نه نميشه باورم عزيز من

اينطوري يادت بره اسم منو

از خدا مي خوام هميشه اسم منو

بذاره به ياد تو

دوست دارم بازم بياي كنار من

بگيري مثل اجل

جان منو

وقتي قهرم با تموم زندگي

بكشي با خنده هات ناز منو

نياد اون روزي كه ديگه

اشك تو

بريزه به خاطر بدي هام

عزيز مهربان من

قسم به نام پاك تو

هميشه دوسِت دارم با شِكوِهات!!!!!!!

من و دل

محمد جعفر مهديان — Tue, 01 Jan 2008 18:21:00 GMT

من خودم، عشقو شناختم

بذر عاشقي رو كاشتم

باغبون خوابش ميومد

رفتم و گلها رو دزدكي ديدم

وقتي دل گفت از عاشقي

رنگمو بدجوري باختم

سر به روي زانوان عاشقي

چون تو گذاشتم

حالا اين چه ياري بود

كه چنين آوارم كرد

رفت از اينجا يه دياري

با غماش ديونم كرد

وقتي من يادش مي كنم

دلم از غمش مي گيره

مي دونم از ته دل بود

كه چنين بي تاب مي خونه

در باورم نيست خدايا

كه روزي ياري داشتم

مي نشستم پيش يارم

از حقيقت گله اي داشتم

ساقيم جز تو نبودي

قدح و باده اي داشتم

مي از آن باده مي خوردم

دلي بي شِكوه اي داشتم

ولي حالا كه نشستم

مي بينم همش يه خوابه

شايد اينجا در كنارم بودي

اما

قدحم پر از سرابه

روزگاري مي نابي

از چشات

برام مي ريختي

با نگاه ارغوانيت

لبم رو مي بستي

ولي امروز

مي نابت

فقط از اشك

چشامه

چون به فردا نگرم

زندگي فقط يه خوابه

خوابي كه عمق وجودش

مثه سنگينيه درده

وقتي اشكتو مي بينم

مي دوني برام چه سخته؟

بيا باز تو خواب و رويام

بريم دشت گلها

روي تخت آرزوها

پشت حقايق

باز از اون جام بلورت

مي بده دستم

اگر اين جامو شكستم

تو بدان كه باز مستم

اگر امروز به پايت

سر به سجده باز كردم

در كنار خانه ات

من بخدا طواف كردم

پذيرا باش از اين دل عاشق من

تو رهين رحمتم كن

من كه برده حلقه به گوشتم

به خدا بده جوابم

وقتي تو را ترك مي كند

محمد جعفر مهديان — Sat, 08 Dec 2007 18:41:00 GMT

زمانى كه كسى تو را ترك مى كند زمان گريستن است ، زمانى كه مى فهمى تنها هستى تو تنها كسى هستى تنها كسى هستى كه گريه خواهى كرد، وقتى كه قلبت را مى شكنند زمان گريستن است. كنار غم نشسته ام و دل به روزهاى رفته بسته ام. كنار درد مانده ام چه تلخ و چه جان گداز است، اكنون كه در گذر زمان ايستاده ام وآهنگ حزن انگيز جدايى درونم را مملوء از غم ساخته،بگذار گريه كنم.

بگذار يكبار ديگر آواى درون خسته ام را در شفافيت حباب اشكم در گلبرگ دوستي نشانم و حقيقت را در شبنم نگاهت بيفشانم. بار ديگر نگاهى به طبيعت انداختم ولى مثل هميشه چيزى و جز غم و اندوه و حسرت و جدايى نيافتم.

باز پاييز است. باز اين دل از غمى ديرينه لبريز است. باز مى لرزد به خود شاخه هاى بيد سرگردان. باز ميريزد بر چهره ام باران ايمان.

خداوندا!پريشانم ،باز مى بينم كه بيتابانه گريانم. باز پاييز است باز روز غم است. باز پاييز است و هنگام جدايى ها باز پاييز است و مرگ آشنايى ها.

آيا اين تقدير است كه مى گريد به حال ما يا مائيم كه مى خنديم به

(سرنوشت)

از زندگي فهميدم كه به هرنگاهي دل نبندم زيرا همه نگاها پيام آور عشق نيستند همه نگاها معني دوست داشتن نمي دهند وهمه نگاها بي ريا نيستند

دوستت دارم اي نازنينم

به تو سلام مي كنم

محمد جعفر مهديان — Thu, 22 Nov 2007 17:09:00 GMT

به تو سلام مي كنم

در آن زمان كه چشمهاي غرق خواب

به روي جاده خيال تو را سواره مي برد

به تو سلام مي كنم

به ياد آن شبي كه آسمان شهر ما

براي آن وداع آخرينمان شهاب را صدا نزد

به تو سلام مي كنم

و در پگاه سرد آخرينمان

و آن زمان كه لحظه اي به رفتنت نمانده بود

چه عاجزانه التماست مي كنم

به تو سلام مي كنم

چه رسم عاشقانه اي

من آن زمان كه شاخه هاي غرق ياس و اطلسي

به ياد تو، گل نياز مي دهد

تو را نظاره مي كنم

به تو سلام مي كنم

چه عاشقانه مي روي

دلم به ياد روزهاي غرق انتظار، چه عاشقانه مي طپد

چه دلبرانه مي روي كنار بركه ي خيال

به آسمان چشم تو هزار بار مثل گل

سلام عاشقانه مي كنم

به تو سلام مي كنم

من اين زمان به ياد اشكهاي روز آخرينمان

به ياد التهاب قلب عاشقانمان

به اطلسي سلام بي كرانه مي كنم

به تو سلام مي كنم

هنوز هم دلم به ياد آن شب كنار جاده ها –

به ياد گرمي دلت

چه انتظار عاشقانه مي كشد و آن زمان

به تو سلام مي كنم

وداع بي بهانه ات چه سخت بود آن زمان

به ياد لحظه ي طلوع ديدنت

سپيده به تو سلام مي كنم

پرواز

محمد جعفر مهديان — Tue, 13 Nov 2007 19:07:00 GMT

شباهنگام كه زير سقف آسمان به نظاره عظمتت مي نشينم، دلم بسان پرنده اي تنها بال و پر مي گيرد و روحم در اوج ابديت به پرواز درمي آيد، گويي تمام دنيا زير بالهايم است.

* * *

هميشه با تو شاد بودم.

مي خنديدم و به آغوشت پيوند مي خوردم.

آغوش گرمت مطمئن ترين پناه خستگيهايم و دستان مهربانت آيه مقدس مهرورزي بود ولي اكنون دست نامهربان روزگار گل خنده را از لبانت به يغما برده است.

اما باز تو مي تواني جوانه هاي اميد را در دلم زنده كني.

تو مي تواني شاد باشي و با آغوش باز پناه دل خسته ام باشي.

* * *

تو رفتي و پس از رفتنت قلب من چه عاجزانه در غم تنهايي خود گريست.

مرا ببخش كه قلب كوچكم توان درك تو را نداشت.

و مرا ببخش كه با دستهاي ناتوانم نتوانستم باري از روي شانه هاي خسته ات بردارم.

* * *

چشمانت به وسعت دريا بود و نگاهت زلال چون آب.

دستانت سخاوت ابر بود و صدايت ترنم باران.

تو ... كه بودي كه يكجا تمام واژه هاي آسماني را در خود جمع كردي؟

بودنت زود گذشت و نبودنت را هنوز باور ندارم...

من به اندازه بي كرانگي آسمانها به مهربانيت معتقدم.
بيا ...

بيا در شريانهاي زندگي جاري شويم.

بيا تا دستهاي گرم خدا را در اوج لمس كنيم.

بيا تا ريشه هاي تنهايي را بخشكانيم و جوانه هاي عشق را در دلهايمان آبياري كنيم.

* * *

اشك اگر مي چكد از ديده، تو در ديده بمان

موج اگر مي رود اي گوهر دريا تو مرو

دوست من

محمد جعفر مهديان — Fri, 09 Nov 2007 18:22:00 GMT

دوست من نمي دانم مي داني يا نه

كه دلم باز هواي عشق كرده

مي خواد بره سراغ كسي كه سالها پيش

سالها پيش در كنارش بود

ولي نمي تونه از تو دست بكشه

خيلي زندگي براش سخت شده

باز هم نمي دونم چرا

چرا دوباره اين فكر له سرم زده

مي خوام راحت باشم

و باز نمي تونم

راحتي من فقط با تو معني ميشه

راحتي براي كسي كه

طعم خوش زندگي رو نچشيده

چه ارزشي داره

كسي كه تو زندگي

فقط يكي رو دوست مي داشت

و اون دوستش نمي داشت

هميشه با ياد اون زنده بودم

آيا اون از من يادي مي كنه؟

خيلي ميخوام اونو يه بار ديگه ببينم

بهش بگم اي بي وفا

چرا منو تنها گذاشتي رفتي

رفتي و يادت و خاطراتت رو برام جا گذاشتي

نمي دوني دل من طاقت اين همه درد رو نداره؟

آخه تا كي من در حسرت داشتن تو باشم

دوستت دارم دوستم كه تو بودي تمام

اميد زندگي من

هنوز هم به اميد ديدن تو روزگار رو سر مي كنم.

دوران سخت زندگي

محمد جعفر مهديان — Sat, 20 Oct 2007 18:47:00 GMT

روزايي بود كه من تنها بودم

تا تو امدي و من رو همراه شدي

تا كي بگم كه تو من رو با خودت بردي

وقتي تو اومدي من چي بودم

حالا كه تو هستي من چي هستم

از تنهايي در اومدم و با تو همراه شدم

خيلي دلم تنها بود

با تو كه بودم خيلي زندگي برام زيبا بود

ولي چگونه تو توانستي من رو تنها بذاري ؟

اين سوال چند وقته كه تو ذهنم داره پر مي زنه

نمي دونم ديگه به كي اعتماد كنم

ديگه دلم به كسي رضا نميشه

همش تو رو صدا مي كنه

دوست من كجايي كه دل هواتو كرده

بيا اي مهربانم منو تنها نذار

دوست داشتم تو زندگي با تو باشم

ولي چي كار كنم كه دست روزگار

تو رو از من جدا كرده

هنوزم تو دلم اين اميد رو دارم

كه تو مي آيي

من رو با خود به شهر عاشقا مي بري

واي از اون روزي كه من بي تو بمونم

بدون اون روز ديگه پايان عمر منه

دوست من دوستت دارم

اين رو به دوست عزيز و مهربانم تقديم مي كنم.

شروع قصه من و تو

محمد جعفر مهديان — Wed, 18 Jul 2007 11:20:00 GMT

سلام، مي دوني قصه از كجا شروع شد؟

از قدمهاي آشناي غصه هات

توي رگهاي خشكيده قلبم

از ناله هاي غمگين قلمت

كه هياهوي عجيبي تو اين رگهاي پوسيده راه انداخت!

وقتي بي خيال قدم برمي داشتي، و قلم رو بر كاغذ مي كشيدي، نفهميدي چكار كردي!

نفهميدي چطور ديواره نازكش ترك برداشت و صداي خش و خش خرد شدنشونو رو زير پاهات حس نكردي؟

تا به حال شده روي برگهاي خشك پاييز قدم بذاري و صداي گريه شونو بشنوي؟

حتماً نه! وگرنه اينطور بي خيال قدم برنمي داشتي و ويرانم نمي كردي

وقتي غصه هاتو از توي رگهاي دلم عبور دادي، خطوط شكسته رو نديدي كه با قدمهاي تو وسعت مي گرفت و پيش مي رفت!

قدم برداشتي و با نگاهي ويرونم كردي!

خودت مي دوني كه چقدر نگاهتو دوست دارم! پس چرا ديگه نگاه نمي كني؟

چرا ديگه ويرونم نمي كني؟

مي دوني!؟ ميگن در پس هر خرابي آبادي است! پس نگاهم كن، مي خوام از نو بسازم، اما اينبار نه براي ديگران و نه براي خودم! ...

من و تاريكي و رويا، تو را دوست ندارم

محمد جعفر مهديان — Thu, 07 Jun 2007 19:44:00 GMT

من وتاريكي و رويا
من تنها. من تنها
من از تو تا ابد دور
من و درد حرفاي زور
منم اون دلي كه پاك شد
واسه تو يه سينه چاك شد
دلي كه چشات اونو روند
عشقي كه اسير شب موند
حالا اينجا منو گيتار
كلبه عاشقي غم بار
فكر وذهنم ديدن تو
يا تو شب رسيدن تو
شب وديدي تا به حالا ؟

از ستاره پره اينجا
ماه وگيتار وستاره
شب فقط تو رو نداره
نمي تونم باشم اينجا
مي زارم ميرم از اينجا
من تو رو مي خوام نه ماهو
نه ستاره هاي راهو
يه ورق كاغذ و گيتار
بغضاي شكسته بسيار
ميرم اونجا كه شبي نيست
دل اسير نيست و تبي نيست
شب ومي سپارم به فردا
ديگه مي مونم همونجا...

تو را دوست ندارم

اما وقتي تو نيستي غمگينم

و به آسمان آبي بالاي سرت

و اختراني که تو را ميبينند رشک ميبرم

تو را دوست ندارم

اما نميدانم چرا آنچه ميکني درنظرم بي همتا جلوه مي کند

و بارها در تنهايي از خود پرسيده ام

چرا آنهائيکه که دوستشان دارم بيشتر شبيه تو نيستند

تو را دوست ندارم

اما هنگامي که نيستي از هر صدايي بيزارم

حتي اگرصداي آناني باشد که دوستشان دارم

زيرا صداي آنها طنين آهنگين صدايت را در گوشم مي شکند

آه مي دانم که دوستت ندارم

اما افسوس که ديگران دل ساده ام را کمتر باور مي کنند

و چه بسا به هنگام گذر مي بينم به من ميخندند

زيرا آشکارا مي نگرند نگاهم به دنبال توست

پائيز دلم

محمد جعفر مهديان — Thu, 24 May 2007 21:18:00 GMT

كاش چون پاييز بودم … كاش چون پاييز بودم

كاش چون پاييز خاموش و ملال انگيز بودم

برگ هاي ارزوهايم يكا يك زرد مي شد

افتاب ديدگانم سرد مي شد

ناگهان طوفان اندوهي به جانم چنگ مي زد

اشك هايم همچو باران

دامنم را رنگ مي زد

وه… چه زيبا بود اگر پاييز بودم

وحشي و پر شورو رنگ اميز بودم

شاعري در چشم من مي خواند…شعري اسماني

در كنارم قلب عاشق شعله مي زد

در شرار اتش دردي نهاني

نغمه من …

همچو اواي نسيم پر شكسته

عطر غم مي ريخت بر دلهاي خسته

پيش رويم:

چهره تلخ زمستان جواني

پشت سر:

اشوب تابستان عشقي ناگهاني

سينه ام:

منزلگه اندوه و درد و بد گماني

كاش چون پاييز بودم … كاش چون پاييز بودم!...

تنهائي

محمد جعفر مهديان — Thu, 17 May 2007 17:46:00 GMT

مي خوام باهات حرف بزنم با توئي كه مي خواي بري

حداقل بگوچرا چرا مي خواي تنها بري؟

بذار منم باهات بيام با هم بريم به اسمون

با هم بريم ائن دور دورا، تا اخراي كهكشون

بذار منم باهات بيام تا كه تو تنها نباشي

اونجا دلت زود ميگيره بهتره كه با من باشي

اگر كه اينجا بمونم از غصه تو ميميرم

اما اگه پيشت باشم از نفسات جون مي گيرم

من اينجا تنها مي مونم تو ميري باز يه جاي دور

دعا بكن تو نبودت چشماي من باشن صبور

يه يادگاري از خودت براي من كنار بذار

شبا به ياد من بيفتُ چشماتو روي هم بذار

منم واست تا خود صبح هر شب يه اواز مي خونم

اين و بدون كه من با تو تا اخر خط مي مونم

اگه يه روزي اومدي ديدي ديگه من نبودم

ديدي كنار پنجره به راهت دلتنگ نبودم

بدون چراغ عمر من ديگه واست نور نداره

هرگز نمي خواست كه بره اينجوري تنهات بذاره

اما تو لحظه هاي اخرش اينومي گفت با زمزمه

بايد برم وقت ندارم فرصت من خيلي كمه

فقط يه پيغامي دارم براي من برسونيد

اگر سراغم و گرفت سلاممو برسونيد

بهش بگيد تا اخرش همش فقط اسمتو گفت

از مهربوني چشمات و گرمي قلب تو گفت

بعدش ديگه پر زد و رفت با اون چشماي گريونش

اما تبسمي بودش روي لباي خندونش

تو

محمد جعفر مهديان — Sun, 06 May 2007 20:12:00 GMT

با اينکه نديدمت دلم هر روز برايت تنگ مي شود. بديش اين است که مي دانم تو هستي. کاش نبودي! مثل هزاران چيز ديگر که توي اين دنيا نيست ولي آدم ها باز الکي دنبالشان مي گردند، نمي دانم، شايد بشود اسمش را گذاشت دلخوشي. دلخوشي من هم اين است که ميدانم هستي.
امروز يک چيز تازه فهميدم. فهميدم که اشک هايم مال تواند. فکر مي کنم همه آدم ها همينطورند. به بهانه هاي مختلف، براي چيز هاي مختلف گريه مي کنند اما همه اش آخر ختم مي شود به همان چيزي که سال هاست توي دلت جا خشک کرده و هرچه مي گذرد انگار بيشتر با تو انس ميگيرد، مي شود جزيي از وجودت و خلاصه اينکه تا عمرداري اشکهايت آخر مال همان يک چيز است...
برايم گفته اند اقاقي ها را خيلي دوست داشتي. من هم دوست دارم... خودم را به اين راضي کرده ام که شايد گم شده اي. مثل عطر اقاقي هاي حياط بچه گي هايم که يک روز يک جايي ميان بازي ها و هيجان هاي کودکي توي دماغم پيچيدند و بعد ها هرچه دنبالشان گشتم پيدايشان نکردم...
مي بيني؟ دوباره اشکهايم...
ديگر حرفي نمي زنم. فقط اي کاش بداني که چقدر دلم برايت تنگ مي شود.
هر جا که هستي مراقب خودت باش، بهانه قشنگ اشک هاي من... تو

اين شعرو با تمام عشقم تقديم ميكنم به اوني كه هيچ وقت صداي منو نشنيد

تو

از تو گفتن عزيزم واسه من يه كمي سخته

قصه عشق تو گفتن واسه من هميشه سخته

اما من چاره ندارم واسه گفتن قصه

ادما بايد بمونن پشت اين دراي بسته

بذار اول بگم از تو كه چقدري مهربوني

تو خودت گفتي كنارم تا ابد با من ميموني

بذار بگم از اون روزي كه منو تو ديدي

با نگاه سبز چشمات تو نگاه من خنديدي

بعدشم بگم از اون روزي كه مثل يه ستاره

رفتي وديگه منم نديدمت هيچ وقت دوباره

قاب عكس دو تا چشمات هميشه گوشه طاقچه

داره باز بهم ميخنده با نگاه نازو عشوه

باز دم غروب كه ميشه يهوئي دلم ميگيره

واسه ديدن چشمات هميشه گريم ميگيره

اما از اون روز كه رفتي ديگه چشمام نمي خنده

ديگه دستام در عشق و به روي تو نمي بنده

كجا دنبالت بگردم تو كدوم دشت و بيا بون

بگو هستي تو ميموني بر سر اين عهد و پيمون

منم از اون روز كه رفتي تا هميشه چشم به راهم

تا بيائي بازم بموني تا هميشه تو كنارم

بازم مي گم يادت نره قرار ما تو اسمون

هيچ وقت فراموشم نكن هميشه ياد من بمون

اميدوارم كه خوشتون اومده باشه

اين شعر شايد حرف دل خيلي ها باشه

همچنين ميخوام در اينجا از يه دوست خوب به خاطر همه محبت هاش تشكر كنم و بهش بگم كه توي غم بزرگش باهاش شريكم