نمي دانم که تو کيستي ولي همين اندازه مي دانم که خيلي دوستت دارم اي نازنين؛ چرا مرا تنها در اين بيابان غم تنها مي گذاري و مي روي مگر تو نمي داني که چه قد من تو را دوست دارم مگر تو نمي داني که من براي تومي ميرم تا حالا با خودت فکر کرده اي که چرا هميشه به يادت هستم؟ گفته اي که اين چرا اين جور با من حرف مي زند؟ گفته اي چرا رفتارش در برخورد با من چرا فرق مي کند؟ همه عالم فهميدند که من ئيوانه يک لحظه در کنار تو بودن هستم ولي چه کنم که تو اين را نمي خواهي و اين دردي بسيار بزرگ براي من است اگر روزي رسد و بدانم که ديگر تو را نخواهم داشت ديگر زندگي براي من پوچ مي شود و ديگر نمي دانم چگونه دون تو زندگي کنم. اي خوب من پس تو بيا و در اين لحظه پاک عاشقي به من بپيوند و مرا دراين راه همراهي کن که خيلي دلم براي يک همراهي با تو تنگ گشته و ... آه که هنوز من رو نمي خواهي . نمي دانم چگونه به تو بگم که دوست داشتن از نظر من چگونه است. من تو رو دوست دارم بخاطر اينکه تنها کسي هستي که توانست دل من رو بلرزونه و در مستي دوباره ديدنت خمارم کند نمي دانم که چه شد اين دل ديوانهمرا که با لحظه اي روي تو ديدن آن چنان مست و ديوانه باده رويت شدم که گويا جان از بدنم پر کشيدن رو تازه ياد گرفته بود در درونم آن چنان جوش و خروشي بر پا شد که مثالش را در هيچ يک از مراحل زندگيم نديده بود اي نازنين آخر تو کيستي که مرا اينگونه ديوانه کرده اي؟ تو کيستي که دل آسماني من رو به اندازه دانه ارزن کوچک کردي و خودت رو درون آن جا دادي؟ روز ها و شب در سر راهي که براي اولين بار تو را در آن مسير ديدم نشسته ام و ديوانه وار از هر عابري سراغ از ياري مي گيرم که مرا در اين درياي بيکران عشق به خودش تنها گذاشت و رفت. مي دانم در زير لب زمزمه مي کرد که «دوستت دارم اي پسر».

بر سر راهت نشينم تا بيايي

نگاهي بر دل ديوانه ام نمايي

اي نازنين در بر تو بودن خوش است

حال که از تو دورم خوش دارم که بويم

آن عطر هميشگي را

کز انفاس تو برآيد

آيا شود که روزي

تو را من باز بينم؟

گفتم اين را به دوستانم

که باز آيي به خانه

تا در بر بگيري جسم نحيف من را

گفتند: خوش باش با اين افکار بچگانه

گفتم: چگونه گوئيد؟

گفتند: آيا شود که به يک بار ديدن

عاشق شد و در انتظار بود؟

 

مي گم که نوشته ام

عاشق و دل شکسته ام

خدا مي دونه که شبا

به ياد تو نشسته ام

ولي حالا قصه من

قصه غمگين دله

خدا بگيره يار جديدتو

کوزه دلم پر از غمه

حالا ديگه رفته

اوني که مي خواستمش

دلم رو بخاطرش داده بودم

کسي که زندگيمو به خاطرش ساختم

مي خوام فراموشش کنم

از يادم بره که داشتمش

اون روزي که دلمو شکست

پشت سرم گذاشت

مي خوام ديگه نبينمش

شايد که باورم بشه

از روز ازل نبوده

ميرم که بميرم ديگه

يادش عذابم مي کنه

خدا ببنده چشامو

با عشوه خوابم نکنه

مي رم که تو زندگي نبينمت

ديگه زندگي برام تموم شده

نمي دوني عزيزم

جوونيم حروم شده؟؟؟؟

 ما به هم نمي رسيم آخر بازي همينه آخر عشق دوتا خط موازي همينه

دو خط موازي زائيده شدند . پسرکي در کلاس درس آنها را روي کاغذ کشيد.

آن وقت دو خط موازي چشمشان به هم افتاد .
و در همان يک نگاه قلبشان تپيد .
و مهر يکديگر را در سينه جاي دادند .

خط اولي گفت :
ما ميتوانيم زندگي خوبي داشته باشيم .
و خط دومي از هيجان لرزيد .
خط اولي گفت و خانه اي داشته باشيم در يک صفحه دنج کاغذ .
من روزها کار ميکنم.ميتوانم بروم خط کنار يک جاده دور افتاده و متروک شوم ، يا خط کنار يک نردبام .

خط دومي گفت : من هم ميتوانم خط کنار يک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم ، يا خط کنار يک نيمکت خالي در يک پارک کوچک و خلوت .

خط اولي گفت : چه شغل شاعرانه اي و حتما زندگي خوشي خواهيم داشت .
در همين لحظه معلم فرياد زد : دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند .
و بچه ها تکرار کردند : دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند .

دو خط موازي لرزيدند . به هم ديگر نگاه کردند . و خط دومي پقي زد زير گريه . خط اولي گفت نه اين امکان ندارد حتما يک راهي پيدا ميشود . خط دومي گفت شنيدي که چه گفتند . هيچ راهي وجود ندارد ما هيچ وقت به هم نمي رسيم و دوباره زد زير گريه .
خط اولي گفت : نبايد نااميد شد . ما از صفحه خارج ميشويم و دنيا را زير پا ميگذاريم . بالاخره کسي پيدا ميشود که مشکل ما را حل کند .
خط دومي آرام گرفت و آن دو اندوهناک از صفحه کاغذ بيرون خزيدند از زير کلاس درس گذشتند و وارد حياط شدند و از آن لحظه به بعد سفرهاي دو خط موازي شروع شد .

آنها از دشتها گذشتند ...
از صحراهاي سوزان ...
از کوهاي بلند ...
از دره هاي عميق ...
از درياها ...
از شهرهاي شلوغ ...
سالها گذشت وآنها دانشمندان زيادي را ملاقات کردند .

رياضي دان به آنها گفت : اين محال است .هيچ فرمول رياضي شما را به هم نخواهد رساند . شما همه چيز را خراب ميکنيد .

فيزيکدان گفت : بگذاريد از همين الان نااميدتان کنم .اگر مي شد قوانين طبيعت را ناديده گرفت ، ديگر دانشي بنام فيزيک وجود نداشت .

پزشک گفت : از من کاري ساخته نيست ، دردتان بي درمان است .

شيمي دان گفت : شما دو عنصر غير قابل ترکيب هستيد . اگر قرار باشد با يکديگر ترکيب شويد ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد .

ستاره شناس گفت : شما خودخواه ترين موجودات روي زمين هستيد رسيدن شما به هم مساويست با نابودي جهان . دنيا کن فيکون مي شود سيارات از مدار خارج ميشوند کرات با هم تصادم مي کنند نظام دنيا از هم مي پاشد . چون شما يک قانون بزرگ را نقض کرده ايد .

فيلسوف گفت : متاسفم ... جمع نقيضين محال است .
و بالاخره به کودکي رسيدند کودک فقط سه جمله گفت :

شما به هم مي رسيد .
نه در دنياي واقعيات .
آن را در دنياي ديگري جستجو کنيد .

دو خط موازي او را هم ترک کردند و باز هم به سفرهايشان ادامه دادند .
اما حالا يک چيز داشت در وجودشان شکل مي گرفت .
« آنها کم کم ميل رسيدن به هم را از دست مي دادند »
خط اولي گفت : اين بي معنيست .
خط دومي گفت : چي بي معنيست ؟
خط اولي گفت : اين که به هم برسيم .
خط دومي گفت : من هم همينطور فکر ميکنم و آنها به راهشان ادامه دادند .

يک روز به يک دشت رسيدند . يک نقاش ميان سبزه ها ايستاده بود و بر بومش نقاشي ميکرد .
خط اولي گفت : بيا وارد آن بوم نقاشي شويم و از اين آوارگي نجات پيدا کنيم .
خط دومي گفت : شايد ما هيچوقت نبايد از آن صفحه کاغذ بيرون مي آمديم .
خط اولي گفت : در آن بوم نقاشي حتما آرامش خواهيم يافت .
و آن دو وارد دشت شدند و روي دست نقاش رفتند و بعد روي قلمش .

نقاش فکري کرد و قلمش را حرکت داد
و آنها دو ريل قطار شدند که از دشتي مي گذشت و آنجا که خورشيد سرخ آرام آرام پايين مي رفت سر دو خط موازي عاشقانه به هم مي رسيد
_________________
از دوست به دوست ... باشد که باشي ...حتي وقتي که من نبودم . .

~~~~~

 

 

‹‹نگاه زيبايت را نمي خواهم

 

طنين دلنشين صدايت را نمي خواهم

 

کرشمه و نازت را نمي خواهم

 

خرامان راه رفتنت را نمي خواهم

 

به شيريني خنديدنت را نمي خواهم

 

نمي خواهم لمسم کني نمي خواهم نازت کنم

 

نمي خواهم پندم دهي  نمي خواهم خامت کنم

 

بگذار دوستت بدارم بگذار دوستت بدارم

 

بگذار پرتوي از روحت بر اين تن در حال احتضار بتابد

 

بگذار پرتوي از نورت بر اين جسم سردو تاريک بتابد

 

بگذار پرتوي از مهرت به من اميد ببخشد

 

به من گرما ببخشد به من روح زندگي ببخشد

 

شايد بتوانم دوباره به ميانتان باز گردم!...››

 

آمد.آمد اما در نگاهش آن نوازشها نبود

 چشم خواب آلوده اش را مستي رويا نبود

  نقش عشق و آرزو از چهره دل شسته بود

عکس شيدايي در آن آيينه سيما نبود

  در نگاه سرد او غوغاي دل خاموش بود

برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

  ديدم آن چشم درخشان را

ولي در اين صدف گوهر اشکي که من مي خواستم پيدا نبود

  بر لب لرزان من فرياد دل خاموش بود

 آخر آن تنها اميد جان من تنها نبود!

با که بود آخر با که بود

من نمي دانم چرا او تنها نبود

او مگر جز من کسي را هم داشت

که در عالم کسي جز او تنها نبود

 

 

  

سلام

مي خوام بنويسم ولي اين به ذهنم رسيد که اولش بگم :

سلامي خوش ، به دوستان عزيزم

                   به همراهان خوب و نازنينم

                          اگر عمري براي زيستنم بود

                                      نميخوانم به جز نامت ،

                                             که “عشق” است آرزويم

نميدانم چرا رفتي ...
نميدانم چرا !!! شايد خطا کردم

و تو ... بي آنکه فکر غربت چشمان من باشي
نميدانم کجا؟! تا کي؟! براي چه؟!
ولي رفتي ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد
و گنجشکي که هر روز از کنار پنجره با مهرباني دانه برمي داشت ،
تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و بعد از رفتن تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت
و من بي تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي کرد
ميدانم  تو نام مرا از ياد خواهي برد

هنوز آشفته چشمان زيباي توام ... برگرد!
ببين که سرنوشت من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
کسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
تو هم در پاسخ اين بي وفاييها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
...
و من در حالتي ما بين اشک و حسرت و ترديد
کنار انتظاري که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاييزي ترين ويراني يک دل
ميان غصه اي از جنس بغض کوچک يک ابر

نميدانم چرا !!!
شايد به رسم عادت" پروانگي مان "
براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

 

 

بازم يه شب ديگه ست.اما امشب با همه ي شب ها فرق مي کنه.يعني از روزي که تو رفتي ديگه شب هام مثل گذشته نيست.اما امشب اوضاع يه جور ديگه ست.الآن من ينجا رو تخت بيمارستانم ، تختي که قرار بود من و تو رو بهم برسونه اما نشد.

امشب آسمون پر از شهابه.شهاب هيي که مثل عمر کوتاه تو فقط لحظه ي وقت دارند تا زندگي کنند و بعد....هيچي ازشون باقي نمي مونه.اما تو همون لحظه ي کوتاه يه تصوير< يه خاطره ي قشنگ از خودشون به جا مي ذارند درست مثل تو.

ين روزا احسا س مي کردم ديگه فاصله ام با تو کم شده.احساس مي کردم ديگه چيزي نمونده که ما دو تا دوباره کنار هم باشيم.و دوباره بخنديم به حرف همه ي کسيي که فکر مي کردند ما دوقلوييم.اما نشد... .راستش رو بخوي هم ناراحت شدم هم نشدم.اما خودت بهم گفتي دوباره برگرد.يادته؟مثل هميشه دستام ُ گرفتي و گفتي:نه!برگرد.برگرد که خيلي چيزا هنوز در انتظارته.و من مات و مبهوت نگاهت مي کردم.نمي خواستم برم.و واسه همين دلم مي خواست التماسم ُ واسه موندن از تو چشمام بهت بفهمونم.اما گفتي برو که يه دنيا عشق و محبت منتظرته.يه عالم قلب پاک که يه روز واسه نبودنت تندتر از هميشه تپيده...مي دونستم راست ميگي.واسه همين ناراحت نشدم چون تو مي خواستي برم.بعد نشستي و برام حرف زدي.مثل هميشه طوري که فقط من مي فهميدم چي ميگي.گفتي و من فقط گوش دادم.ازم قول گرفتي که قدر دوستي و محبت آدم ها رو بدونم .بهم گفتي يادم باشه تو هميشه دوستم داري و هميشه با مني.تو همه ي اتفاق هي بد زندگي کمکم مي کني.گفتي و من چنان مجذوب حرفات شده بودم که نفهميدم وقت رفتن کي رسيد.اما تو رو ديدم که هر لحظه از من دور تر و دورتر مي شدي....حرفات رو زدي.اما من نتونستم بهت بگم که چقدر دوستت دارم.نتونستم ازت بپرسم که باز هم هنوز از تاريکي مي ترسي يا نه؟دلم مي خواست ازت مي پرسيدم وقتي اون روز لعنتي که چرخ هي ماشين تو رو از من گرفتن ؛ وقتي که تنها و آخرين چيزي که ازت ديدم دستت بود که توش يه بستني بود به چي فکر مي کردي؟؟اصلا حال منو فهميدي؟! مني که هاج و واج به دستت خيره شده بودم؟دستي که تا چند دقيقه ي پيش دست منو محکم گرفته بود؟؟دستي که حالا فقط توش يه بستني بود.

هيچ کس منو نديد که چه طور همون جا ميخ کوب شدم و به دستت نگاه مي کردم.هيچ کس نفهميد که من همون لحظه مُردم.که منم مثل همون بستني قطره قطره آب شدم.هيچ کس نديد که چطور چشام پر از اشک شد و من پلک نزدم تا جيي که قطره هي اشک تصوير تو رو محو و محو تر مي کردند.نه! هيچ کس نفهميد.اما دلم مي خواست از تو مي پرسيدم تو چي؟تو فهميدي؟فهميدي که وقتي بردنت من مثل يه مجسمه هنوز همون جا ويستاده بودم؟؟و نگاه مي کردم به مردمي که تو رو از زير ماشين بيرون کشيدند؟؟ و من فقط نگاه کردم!!دلم مي خواست همون جا اون ملافه ي سفيد رو از رو صورتت کنار مي زدي و بهم مي گفتي که همش يه شوخي مسخره بود.اما ين کار رو نکردي!

فهميدي که وقتي همه رفتن و تو رو بردن من چي کار کردم؟؟فهميدي که مثل آدمي ديوونه رفتم وسط خيابون و قيف بستني رو که سالم مونده بود با ساعتت که از دستت بيرون اومده بود برداشتم؟؟ مي دوني که اونا رو هنوزم نگه داشتم؟ اونا تنها چيزيي بودن که چند دقيقه بيشتر از من باهات بودن.

دلم مي خواست ازت بپرسم شبي که جسم سردت رو به دست خاک ها سپردن ، ترسيدي؟ اصلا فهميدي که من تا صبح بالي سرت کنار خاک تازه کنده شده نشستم و برات حرف زدم؟؟آخه فقط من مي دونستم که از تاريکي مي ترسي.!دلم مي خواست ازت مي پرسيدم حالا که بعد از گذشت چند سال وقتي هر پنج شنبه سر ساعت 4 ميام ديدنت هستي يا نه؟ اصلا صدامو مي شنوي؟ وقتي که نوشته هام رو مثل هميشه بري تو که اولين نفر هستي مي خونم ، خوشت مياد يا نه؟؟ به نظرت پيشرفت کردم؟........خيلي سوال داشتم.خيلي حرف که تو ين 4 سال تو دلم مونده بود و بيد برات مي گفتم اما نشد!

تو نيستي اما من ينجام.روي تخت بيمارستاني که قرار بود من و تو رو بهم برسونه ....اما نشد.امشب بيشتر از همه ي شب هي ين 4 سال دلم برات تنگ شده.به تو فکر ميکنم و ين چند روز که بين مرگ و زندگي دست و پا مي زدم.همه ي چيزيي که ديدم يادمه/حتي آخرين حرفت که وقتي داشتي مي رفتي بهم گفتي:"نذار هيچ وقت شب تو دلت خونه کنه"

"نذار هيچ وقت شب تو دلت خونه کنه"منم گفتم باشه.اما نگفتي چه جوري؟ حالا به من بگو:

اگه يه روز آدم بفهمه شب تو دلش خونه کرده چي؟ اگه بفهمه تو دلش همش سياهيه؛ وقتي که يه لامپ کوچيک هم نمونده تا مثل تک کوچه هي تاريک شهر روشنش کنه چي؟! اگه يه روز بفهمه تو دلش اونقدر تاريکيه که ديگه هيچ وقت توش ديده نمي شه چي؟! تازه اگه چيزي هم باشه.... اگه ببينه ديگه نه برق اميد و نه کورسوي خورشيد عشق ، اون تاريکي رو روشن نمي کنن چي؟!

اگه اونقدر تو دلش تاريک و تاريک باشه که حتي خودش رو هم اون تو گم کنه چي؟! اگه يه روز ديد که ديگه دستي نيست تا توي اون تاريکي يک چراغ کوچيک روشن کنه؛ اون وقت خودش بره تصميم بگيره که خودش رو نجات بده ،، بعد پا بذاره تو تاريکي دلش اما يکهو وسط اون همه تاريکي خودش رو هم گم کنه چي؟!

من تو رو گم کردم.يک روز بين شلوغي هي همون خيابون لعنتي که با هم هميشه ازش رد مي شديم.همون خيابوني که سرش يه بستني فروشي بود و من و تو هميشه مثل بچه هي کوچيک ازش بستني مي گرفتيم و مي خورديم.يادت اومد؟؟من تو رو زير چرخ هي اون ماشين لعنتي تر از خيابون گم کردم.همون موقعي که دستت آخرين باقيمونده ي تو شد از زير ماشين ، من تو رو گــــــم کردم.... تو که رفتي روشنيي دلم رو با خودت بردي و من موندم و يک دل تاريک تاريک....

حالا تو اون تاريکي ها خودم رو هم گم کردم.به من بگو:اگه يه روز آدم بفهمه شب تو دلش خونه کرده چي؟!اگه يه روز بفهمه خودش رو هم گم کرده چي؟؟!! بهم بگو......

 

تو ... يه نفري که پاورچين پاورچين اومدي و در حالي که يه گوشه از چهار خونه ي زندگيم رو انتخاب کرده بودي ، به اون سمت رفتي ... آروم و بي سر و صدا ! تا من متوجه ورودت نشم !

اما من همه چيو فهميدم ! من از اولين لحظات حضورت ، صداي قلبم رو شنيدم که با وجود حجب و حيايي که داشت ، اسم تو رو مي تپيد نه خون منو !

من ... از همون لحظات اول فهميدم که ديگه قلبم مال صاحب قبليش نيست و حالا صاحب اصليش تويي و اون بيچاره ناخواسته اسير اين قفسه ي تنگاتنگ و استخوني ، تو بدن من شده ! من ديگه براش وجود نداشتم ... من هيچ بودم و او همه چيز ! جاي حسادت نبود ... چون قلبي براي حسادت نداشتم ... پس تصميم گرفتم من هم مثل تو بيام و پاورچين پاورچين گوشه اي از چهار خونه ي زندگيت رو انتخاب کنم و از اکسيژن موجود زندگيت استفاده کنم !

تو ، الآن چند وقته که يه گوشه از چهار گوشه ي چهار خونه ي زندگيم رو انتخاب کردي و از همون موقع وايسادي ... تکيه ت رو دادي به ديوار و با نگاهي موشکافانه ، دقيق شدي تو زندگي من ! يه روز غمگيني ، يه روز شاد و يه روز خيلي ساده و راحت از کنار همه چي ميگذري و فکر ميکني چون تو مرکز زندگيم نيستي ، اصلا توجهم رو حرکاتت نيست ! در صورتي که همه چيز فرق ميکنه ! من ، بيشتر به اونايي توجه ميکنم که گوشه هاي خالي چهارخونه ي زندگيم رو ، با وجودشون پر ميکنن ! و به چهار خونه ي زندگيم رونق ميدن ... و تو از اونايي !

تو ، يه مرکز نشين نيستي که با نگاهي گذرا از وجودت با خبر بشم و بعد به حال خودت رهات کنم ! من ، هر بار که تو خسته ميشي از روي پا ايستادن و ميشيني رو زمين اين چهار خونه ، ناراحت ميشم و دلم ميگيره ... و با تمام همون دل گرفته ... که حالا مدت هاست تو قفس استخوني سينه ي تو اسيره ، برات دعا ميکنم !

قبل ها ... فکر ميکردم که منم تنها گوشه اي از چهار خونه ... يا شايدم پنج خونه ... شيش خونه ... هفت خونه ... و بهتر بگم گوشه اي از چند خونه ي زندگي تو رو اشغال کردم ... اما حالا که ميبينم تو هم وضع منو داري ، خوشحالم که يه مرکز نشين نيستم و اون گوشه ... تنهاي تنها دارم با روحت زندگي ميکنم ! و فکر ميکنم تو هم مثل من ... بيشتر به اون گوشه نشين ها توجه داري !

به اميد روزي که چهار گوشه ي اين چهار خونه ي غريب رو پر کني !

 

 

شب که مى شود خدا چراغ ماه را روشن مى کند تا من در جلوى چشمان کنجکاو ستاره ها براى تو نامه بنويسم . کاغذم برگ هاى درختان است و مدادم شاخه اى ترد و تازه . شب که مى شود خيال تو در اتاقم راه مى رود و همه اشيا جان مى گيرند. پروانه هاى خشکيده بال زنان از دفترچه ام بيرون مى آيند پرده ها از شيشه ها هم شفاف تر مى شوند و من مى توانم خودم را در همه آينه هاى ناشناس تماشا کنم . گاهى حتى يک کلمه هم ندارم که برايت شعر بگويم و گاهى هزاران کلمه در دستان من است اما باز نمى دانم چه بسرايم که شايسته توباشد . آن وقت به قنارى ها حسوديم مى شود که از من شاعرترند . کاش تخته سنگى بودم که خانه اش در آغوش درياست يا بنفشه اى که هميشه لب جوى را مى بوسد و يا خيابان ساکتى که پيوسته خواب قدم هاى تو را مى بيند . کاش ترازويى براى اندازه گيرى عشق و دلتنگى وجود داشت . کاش مى توانستى در رويا هايم بخوابى و در آرزو هايم بيدار بشوى . کاش بين لب هاى من و نام عزيز تو هيچ فاصله اى نبود . کاش بجز تأخير ديدار هيچ فاصله اى نبود.

اگر تو نباشى بى تعارف و بى مبالغه بگويم همه چيز طعم زهر خواهد داشت حتى عسلى که از همه به گل سرخ شبيه تر است . اگر تو نباشى از اينجا مى روم و آسمان را هر چند شيرين و شفاف با خود نمى برم . آن قدر دور مى شوم که نسيمى از کنارم عبور نکندو چشمم به چشم ستاره اى نيافتد

 

.

 امشب ميخوام باز مثل شبهاي قبل فقط و فقط براي تو بنويسم...مي خوام تا دلم ميخواد برات حرف بزنم... حس مي کنم دستاتو گم کردم... عکس قشنگت رو قلبم نشسته اما نگام نمي کنه... کجايي؟...... ؟!... داد بزنم تا جوابمو بدي؟...
اسمتو تا آسمون هم داد زدم اما صدات نمي آيد... صدات به گوشم نمي رسد... من غرق اين صداهاي تازه وارد شده ام... غرق اين آدماي تازه... غرق اين کاراي تازه... من تو رو گم کردم... من تو رو توي قلبم گم کردم... چقدر از خودم بدم مي آيد... فکر مي کردم تو رو که توي قلبم نشوندم و عکست که روي قلبمه ديگه مال مني... کنارمي... ديگر نيازي نيست هر صبح به تو بگم... سلام ...روزي هزار بار بهت بگم دوستت دارم ....وهر شب با لالايي تو بخوابم...
... حس ميکنم دارم ازت دور ميشم ...بگو که اشتباهه ...بگو...بگو...  چي داره منو از تو دور ميکنه.... چقدر از اين کاراي تازه که تو را از من گرفته بدم مي آد... ميخوام همشونوکنار بذارم...مثل اون وقتا ... فقط به خاطر تو....
...ميگفتي نميذارن با هم باشيم .. اما چرا ... خيلي سخته... خيلي...باور کن سخته... يادته يه شبايي بود که تا خود صبح بيدار بوديم ... اذان رو که ميدادن مي خوابيديم ...
نکنه تقصير منه..؟ من معناي تو رو گم کردم... من غرق کارم شدم... من خودم روهم گم کردم... بيا... بيا...  منو ببخش...  دستمو بگير... هيچکي مثل تو بزرگ نيست... هيچکي مثل تو قشنگ نيست... هيچکي مثل تو مهربون و بخشنده نيست... هيچکي مثل تو و اندازه ي تو خوبي نداره... هيچکي لياقت عشق رو جز تو ندارد... تو سالهاست که توي قلب من و با مني...مي خوام برات حرف بزنم... مي خواهم خودمو و تو رو بازم تو قلبم پيدا کنم... بيا... بيا... دستمو بگير... مي خواهم بغلت کنم... اجازه هست؟..؟..؟.. مي خواهم سرمو روي شونه هات بذارم و دستاي سردمومحکم توي دستاي گرم و مهربونت بذارم...مثل اون روزا...اجازه هست...؟ مي خواهم ببينم که نگات با نگاه من يکي شده...
... تو که معشوق مني... تو که نور شباي مني... تو که دنياي مني... تو که امروز و فرداي مني... دلم برات هزار تا تنگ شده.... تو که هر لحظه توي قلب مني... تو که تا هميشه کنارمي... بيا دستمو بگير... منو با خودت ببر... منو با خودت ببر يه جاي دور... جايي که کسي جزمن و تو توش نباشه... خدا تا کي من بايد تنها بمونم....؟

 دوست دارم خيلي زياد ...دوست دارم.. دوست دارم خيلي زياد ...خيلي زياد ... اينو واسه تو ساختمش ...اميدوارم خوشت بياد ...اين جمله ي منه ...دوست دارم خيلي زياد ...فکر کردن اصلا نمي خواد ...دوست دارم خيلي زياد ...فقط واسه تو ساختمش ... دوست دارم خيلي زياد ...به چشماتم خيلي مياد ...دفتر شعر من کجاست ؟واسه اون ناز نگات ...مي خوام امشب تا سحر ترانه سازي بکنم ... يه ترانه بسازم که جهاني شه .... که همه دنيا بدونن هيچکي مثل تو نمي شه ...با جمله هاي تکراري دوباره بازي مي کنم ...باز خودمو گول مي زنم ...قافيه سازي مي کنم ... دلم برات تنگ مي شه ... قافيه اش از سنگ مي شه دلم فقط تو رو مي خواد .... قافيه اش در نمي ياد ...هيچي تو ذهنم نمي ياد ... هيچي تو ذهنم نمي ياد ...خسته مي شم از هر چي جمله اس که با حرف دله نوشتن ترانه هم خداييش انگار مشکله ...دفترو مي ذارم کنار .. چشمامو رو هم مي ذارم ... تورو کنارم مي بينم ... بي اختيار بهت مي گم دوست دارم ..خيلي زياد .... دوست دارم خيلي زياد ... اين جمله ي منه ... دوست دارم خيلي زياد...فکر کردن اصلا نمي خواد ... دوست دارم خيلي زياد ....فقط واسه تو ساختمش ...دوست دارم خيلي زياد ... به چشماتم خيلي مياد ... اين جمله ي منه ... دوست دارم خيلي زياد شعر بايد خودش بياد ...دوست دارم خيلي زياد .. قافيه لازم نداره ... دوست دارم خيلي زياد ...به چشماتم خيلي مياد ... سهراب سپهري /شاملو ..حافظ و سعدي مي خونم ...دنبال يک حرف قشنگ ...تا صبح بيدار مي مونم ...گوشي رو بر مي دارمو يه زنگ به مريم مي زنم .. يه گوشه تنها مي شينم ... گيتارو با غم مي زنم ... اين جمله ي منه ..دوست دارم خيلي زياد ...فکر کردن اصلا نمي خواد ... دوست دارم خيلي زياد ... فقط واسه تو ساختمش.. دوست دارم خيلي زياد ...به چشماتم خيلي مياد ...اين جمله ي منه .. دوست دارم خيلي زياد ...شعر بايد خودش بياد ...دوست دارم خيلي زياد .. قافيه لازم نداره ... دوست دارم خيلي زياد ... به چشماتم خيلي مياد ...اين جمله ي منه ... دوست دارم خيلي زياد ..فکر کردن اصلا نمي خواد ..دوست دارم خيلي زياد ... فقط واسه تو ساختمش ...دوست دارم خيلي زياد ... به چشماتم خيلي مياد ...اين جمله ي منه ...دوست دارم خيلي زياد ...شعر بايد خودش بياد ... دوست دارم خيلي زياد ... قافيه لازم نداره دوست دارم خيلي زياد .. به چشماتم خيلي مياد ... دوست دارم خيلي زياد

 

نم نم گريه ي بارون روي گونه هاي خيس

تا تو اين همه قشنگي گل خاطره بکارم

سوسوي فانوس راهم تاري اشکامو کم کرد

که همه نور چشمام بود تا که قلبو ره نمام کرد

ديدي اما تک ستارم قلبمو کند و با خودش برد

روحم از جسم پر کشيدش آرزومو با خودش برد

حالا تو همه ترانه هام اسمشو با ساز مي خونم

تا باور من شه عشقش مي بره روحم و جونم

ياد پاييز که مي افتم عشق اون مياد تو چشمم

ياد اون قلبي که رفتش روح و جون و رگ و ريشم

يه چيزي اما تو حسم مي گه اون هنوز نرفته

با اين که قلبمو برده عشق و از يادش نبرده

آره اون هنوز همينجاست واسم تا ابد مي مونه

 
آخه من عاشق عشقم که عشقم بي اون حرومه

حالا اون نشسته تو کنارم چون که من با عشقم

قلبشو ازش گرفتم تا که جاش بدم تو قلبم

 

گم مي شه مي ره مي دونم که من از تو مي نويسم

توي هق هق ترانم گم شده صداي سازم

 

در مني و اين همه ز من جدا

با مني و ديده ات به سوي غير

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوي غير

غرق غم دلم به سينه مي طپد

با تو بيقرار و بي تو بي قرار

واي از ان دمي که بي خبر ز من

بر کشي تو رخت خويش از اين ديار

سايه توام، به هر کجا روي

سر نهاده ام به زير پاي تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا که بر گزينمش به جاي تو

شادي و غم مني بحيرتم

خواهم از تو ... در تو اورم پناه

موج وحشتم که بي خبر ز خويش

گشته ام اسير جذبه هاي ماه

گفتي از تو بگسلم ... دريغ و درد

رشته وفا مگر گسستني است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شکستني است؟

ديدمت شبي به خواب و سر خوشم

وه... مگر به خواب ها ببينمت

غنچه نيستي که مست اشتياق

خيزم وز شاخه ها بچينمت

شعله مي کشد به ظلمت شبم

اتش کبود ديدگان تو

ره ... مبند بلکه ره بَرم به شوق

در سراچه غم نهان تو...!