من خودم، عشقو شناختم

بذر عاشقي رو کاشتم

باغبون خوابش ميومد

رفتم و گلها رو دزدکي ديدم

وقتي دل گفت از عاشقي

رنگمو بدجوري باختم

سر به روي زانوان عاشقي

چون تو گذاشتم

حالا اين چه ياري بود

که چنين آوارم کرد

رفت از اينجا يه دياري

با غماش ديونم کرد

وقتي من يادش مي کنم

دلم از غمش مي گيره

مي دونم از ته دل بود

که چنين بي تاب مي خونه

در باورم نيست خدايا

که روزي ياري داشتم

مي نشستم پيش يارم

از حقيقت گله اي داشتم

ساقيم جز تو نبودي

 

قدح و باده اي داشتم

مي از آن باده مي خوردم

دلي بي شِکوه اي داشتم

ولي حالا که نشستم

مي بينم همش يه خوابه

شايد اينجا در کنارم بودي

اما

قدحم پر از سرابه

روزگاري مي نابي

از چشات

برام مي ريختي

با نگاه ارغوانيت

لبم رو مي بستي

ولي امروز

مي نابت

فقط از اشک

چشامه

چون به فردا نگرم

زندگي فقط يه خوابه

خوابي که عمق وجودش

مثه سنگينيه درده

وقتي اشکتو مي بينم

مي دوني برام چه سخته؟

بيا باز تو خواب و رويام

بريم دشت گلها

روي تخت آرزوها

پشت حقايق

باز از اون جام بلورت

مي بده دستم

اگر اين جامو شکستم

تو بدان که باز مستم

اگر امروز به پايت

سر به سجده باز کردم

در کنار خانه ات

من بخدا طواف کردم

پذيرا باش از اين دل عاشق من

تو رهين رحمتم کن

من که برده حلقه به گوشتم

به خدا بده جوابم