زمانى که کسى تو را ترک مى کند زمان گريستن است ، زمانى که مى فهمى تنها هستى تو تنها کسى هستى تنها کسى هستى که گريه خواهى کرد، وقتى که قلبت را مى شکنند زمان گريستن است. کنار غم نشسته ام و دل به روزهاى رفته بسته ام. کنار درد مانده ام چه تلخ و چه جان گداز است، اکنون که در گذر زمان ايستاده ام وآهنگ حزن انگيز جدايى درونم را مملوء از غم ساخته،بگذار گريه کنم.

بگذار يکبار ديگر آواى درون خسته ام را در شفافيت حباب اشکم در گلبرگ دوستي نشانم و حقيقت را در شبنم نگاهت بيفشانم. بار ديگر نگاهى به طبيعت انداختم ولى مثل هميشه چيزى و جز غم و اندوه و حسرت و جدايى نيافتم.

باز پاييز است. باز اين دل از غمى ديرينه لبريز است. باز مى لرزد به خود شاخه هاى بيد سرگردان. باز ميريزد بر چهره ام باران ايمان.

خداوندا!پريشانم ،باز مى بينم که بيتابانه گريانم. باز پاييز است باز روز غم است. باز پاييز است و هنگام جدايى ها باز پاييز است و مرگ آشنايى ها.

آيا اين تقدير است که مى گريد به حال ما يا مائيم که مى خنديم به

(سرنوشت)

از زندگي فهميدم که به هرنگاهي دل نبندم زيرا همه نگاها پيام آور عشق  نيستند همه نگاها معني دوست داشتن نمي دهند وهمه نگاها بي ريا نيستند

دوستت دارم اي نازنينم