پرواز - دفتر شعر يه جوان

دفتر شعر يه جوان

سه‏شنبه 22/8/1386 ساعت 7:7 عصر

شباهنگام که زير سقف آسمان به نظاره عظمتت مي نشينم، دلم بسان پرنده اي تنها بال و پر مي گيرد و روحم در اوج ابديت به پرواز درمي آيد، گويي تمام دنيا زير بالهايم است.

* * *

هميشه با تو شاد بودم.

مي خنديدم و به آغوشت پيوند مي خوردم.

آغوش گرمت مطمئن ترين پناه خستگيهايم و دستان مهربانت آيه مقدس مهرورزي بود ولي اکنون دست نامهربان روزگار گل خنده را از لبانت به يغما برده است.

اما باز تو مي تواني جوانه هاي اميد را در دلم زنده کني.

تو مي تواني شاد باشي و با آغوش باز پناه دل خسته ام باشي.

* * *

تو رفتي و پس از رفتنت قلب من چه عاجزانه در غم تنهايي خود گريست.

مرا ببخش که قلب کوچکم توان درک تو را نداشت.

و مرا ببخش که با دستهاي ناتوانم نتوانستم باري از روي شانه هاي خسته ات بردارم.

* * *

چشمانت به وسعت دريا بود و نگاهت زلال چون آب.

دستانت سخاوت ابر بود و صدايت ترنم باران.

تو ... که بودي که يکجا تمام واژه هاي آسماني را در خود جمع کردي؟

بودنت زود گذشت و نبودنت را هنوز باور ندارم...

من به اندازه بي کرانگي آسمانها به مهربانيت معتقدم.
بيا ...

بيا در شريانهاي زندگي جاري شويم.

بيا تا دستهاي گرم خدا را در اوج لمس کنيم.

بيا تا ريشه هاي تنهايي را بخشکانيم و جوانه هاي عشق را در دلهايمان آبياري کنيم.

* * *

اشک اگر مي چکد از ديده، تو در ديده بمان

موج اگر مي رود اي گوهر دريا تو مرو

نوشته شده توسط: محمد جعفر مهديان

نوشته هاي ديگران ()