کاش چون پاييز بودم … کاش چون پاييز بودم

کاش چون پاييز خاموش و ملال انگيز بودم

برگ هاي ارزوهايم يکا يک زرد مي شد

افتاب ديدگانم سرد مي شد

ناگهان طوفان اندوهي به جانم چنگ مي زد

اشک هايم همچو باران

دامنم را رنگ مي زد

وه… چه زيبا بود اگر پاييز بودم

وحشي و پر شورو رنگ اميز بودم

شاعري در چشم من مي خواند…شعري اسماني

در کنارم قلب عاشق شعله مي زد

در شرار اتش دردي نهاني

نغمه من …

همچو اواي نسيم پر شکسته

عطر غم مي ريخت بر دلهاي خسته

پيش رويم:

چهره تلخ زمستان جواني

پشت سر:

اشوب تابستان عشقي ناگهاني

سينه ام:

منزلگه اندوه و درد و بد گماني

کاش چون پاييز بودم … کاش چون پاييز بودم!...